Wandelroute Le Marais

Je begint bij het meest opvallende gebouw van de buurt. Het Centre Pompidou opende in 1977 en zette de architectuurwereld op zijn kop: alles wat normaal binnenin zit is hier naar buiten gekeerd. De buizen, roltrappen en constructie zitten aan de gevel, met kleuren die verklappen wat ze doen. Blauw is lucht, groen is water, geel is elektriciteit en rood is de circulatie van mensen. Binnen huist het grootste museum voor moderne kunst van Europa.

Het gebouw ondergaat op dit moment een grote renovatie, dus voor deze wandeling draait het vooral om de indrukwekkende buitenkant en het aflopende plein ervoor, waar vaak straatartiesten optreden. Het is een scherp contrast met het middeleeuwse Le Marais dat je zo gaat verkennen. Loop vanaf hier noordoostwaarts richting de Rue de Bretagne.

Achter een onopvallende ingang aan de Rue de Bretagne ligt de oudste overdekte markt van Parijs, in gebruik sinds 1615. De naam betekent letterlijk de markt van de rode kinderen en verwijst naar een voormalig weeshuis in de buurt, waarvan de kinderen rode kleding droegen. Rood was de kleur van de christelijke naastenliefde die het weeshuis financierde.

Tegenwoordig is het vooral een levendige eetmarkt. Kraampjes serveren Marokkaanse, Italiaanse, Japanse en Libanese gerechten, afgewisseld met bloemen en verse groente. Een perfecte plek voor een vroege lunch, al is het klein en snel druk. Ga er dus liefst buiten de spits heen. Let op: op maandag is de markt gesloten.

Een van de oudste en sfeervolste straten van Le Marais. De naam verwijst naar de Tempeliers, de ridderorde die hier vlakbij een ommuurd domein had, de Temple, dat pas tijdens de Franse Revolutie werd afgebroken. De straat ademt geschiedenis vanaf de eerste stap.

Je loopt langs statige herenhuizen, boetieks, galeries en cafes. Hoe verder je zuidwaarts komt, hoe smaller de straat wordt en hoe meer het middeleeuwse Marais zich laat zien. Kijk vooral omhoog naar de oude gevels en de rijk versierde poorten. Achter veel van die deuren gaan verrassend grote binnenplaatsen schuil.

Dit is het hart van de historische Joodse wijk, in het Jiddisch bekend als de Pletzl, het pleintje. De naam Rue des Rosiers betekent straat van de rozenstruiken, naar de tuinen die hier ooit langs de oude stadsmuur groeiden. Er wonen sinds de middeleeuwen Joodse gemeenschappen in deze straatjes.

Vandaag de dag mengen koosjere bakkers, delicatessenzaken en synagoges zich met modewinkels. De straat is beroemd om zijn falafel, waar bij L'As du Fallafel vaak een lange rij voor staat. Het is een straat met veel lagen: op verschillende gevels herinneren gedenkplaten aan bewoners die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden gedeporteerd.

Achter de gevels van de Rue des Rosiers ligt een verborgen tuin, bereikbaar via een onopvallende doorgang. De meeste toeristen lopen er straal voorbij, maar het is een rustige groene oase midden in de drukte. De tuin is genoemd naar Joseph Migneret, het hoofd van een nabijgelegen school.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog verborg Migneret Joodse kinderen en hielp hij gezinnen ontkomen aan deportatie. Hij wordt geeerd als Rechtvaardige onder de Volkeren. De tuin verbindt verschillende oude herenhuistuinen tot een aaneengesloten, vredige ruimte. Een fijne plek om even op adem te komen halverwege de wandeling.

Een van de belangrijkste winkelstraten van Le Marais. De naam komt van middeleeuwse armenhuizen, de maisons des francs-bourgeois, waarvan de arme bewoners waren vrijgesteld van belasting. Franc betekent hier dus vrij van heffingen.

Nu vind je er modemerken, conceptstores en imposante herenhuizen. Bijzonder voor Parijs: de winkels zijn hier ook op zondag open, wat Le Marais tot een geliefde bestemming maakt voor een zondagse shopdag. In het weekend kan het daardoor flink druk worden. Doordeweeks in de ochtend heb je de straat bijna voor jezelf.

Het museum over de geschiedenis van Parijs, verspreid over twee renaissance-herenhuizen: het Hotel Carnavalet en het Hotel Le Peletier de Saint-Fargeau. In het Hotel Carnavalet woonde in de 17e eeuw de beroemde briefschrijfster Madame de Sevigne.

Van het Romeinse Lutetia via de Revolutie tot de Belle Epoque, de collectie vertelt het verhaal van de stad met schilderijen, maquettes, uithangborden en compleet ingerichte kamers. De vaste collectie is gratis te bezoeken. Reken op een uur tot twee uur als je naar binnen gaat. Meer musea in de buurt vind je in ons overzicht van musea in Parijs.

Een klein, verscholen pleintje dat aanvoelt als een dorp midden in de stad. Rondom staan terrassen onder de bomen, ver weg van het verkeer. Het plein ligt op de plek van een voormalig klooster van Sainte-Catherine, dat na de Revolutie werd afgebroken.

Het is een van de charmantste plekken van Le Marais om even neer te strijken voor een koffie of een lunch. Doordeweeks in de ochtend is het er rustig, 's avonds juist gezellig druk. Een aangename tussenstop precies halverwege de route.

Het oudste geplande plein van Parijs, voltooid in 1612 als Place Royale voor de huwelijksfeesten van Lodewijk XIII. Het is volmaakt symmetrisch: 36 paviljoenen van rode baksteen en steen boven overdekte arcades, rondom een groene tuin met fonteinen.

In 1800 werd het plein omgedoopt tot Place des Vosges, ter ere van het departement Vosges dat als eerste zijn belasting aan de jonge Republiek betaalde. Loop onder de arcades door, ga even op het gras zitten en geniet van een van de meest elegante pleinen van Europa.

Op nummer 6 aan het plein, in het Hotel de Rohan-Guemene, woonde schrijver Victor Hugo van 1832 tot 1848. Hier werkte hij aan een deel van Les Miserables en aan veel van zijn andere werk.

Tegenwoordig is het een gratis te bezoeken museum met zijn appartementen, meubels en tekeningen, want Hugo was ook een begaafd tekenaar. Een korte maar lonende stop, zeker als je zijn romans kent. Het museum ligt in de zuidoosthoek van het plein.

Een van de mooiste herenhuizen van Le Marais, gebouwd rond 1625 tot 1630 in de Lodewijk XIII-stijl, met een rijk versierde binnenplaats en fraai bewerkte gevels. In 1634 kocht de hertog van Sully, minister van koning Hendrik IV, het pand.

Een doorgang door het gebouw en zijn oranjerietuin verbindt het direct met Place des Vosges, een prachtige binnendoorroute die bijna niemand kent. Vandaag de dag zetelt hier het Centre des monuments nationaux. De binnenplaatsen zijn gratis toegankelijk om even doorheen te wandelen.

Een van de breedste en oudste straten van Parijs, ooit een koninklijke route richting de Bastille. Het is een levendige, drukke straat vol winkels. Halverwege staat de Eglise Saint-Paul-Saint-Louis.

Deze barokke jezuietenkerk uit 1641 heeft een opvallende koepelgevel en stond model voor veel latere Franse kerken. Vanaf hier daal je af richting de Seine om de oversteek naar het Ile de la Cite te maken. Het laatste stuk van de wandeling voert je over twee bruggen naar het einddoel.

De gotische kathedraal op het Ile de la Cite, begonnen in 1163 en pas bijna twee eeuwen later voltooid. Beroemd om de luchtbogen, de twee torens, de waterspuwers en de roosvensters. Na de verwoestende brand van 2019 ging de kathedraal in december 2024 weer volledig gerestaureerd open.

Je bereikt de kathedraal door de Pont Louis-Philippe over te steken naar het Ile Saint-Louis en vervolgens de Pont Saint-Louis naar het Ile de la Cite, waar je pal naast Notre-Dame uitkomt. Een passend einde van de wandeling. De basiliek is gratis te bezoeken, al kan er een tijdslot gelden. Lees meer in onze gids over Notre-Dame.