Een rondgang door de kunstenaarswijk op de heuvel: van Place Pigalle via de Moulin de la Galette en Place du Tertre naar Sacre Coeur. Dertien stops, kort van afstand maar rijk aan sfeer.
De wandeling begint bij metrostation Anvers op metrolijn 2, het meest praktische opstappunt aan de voet van de heuvel. Vandaar loop je naar Place Pigalle, het plein dat overdag een totaal andere sfeer heeft dan 's avonds. Daarna gaat het omhoog: door de straatjes naar de Eglise Saint-Jean de Montmartre, en verder via Rue Lepic tot je bij de Moulin de la Galette uitkomt, een windmolen die het tot historisch monument heeft geschopt.
Van daar oost via de smalle kasseienstraten naar de Maison Rose en het Musee de Montmartre op Rue Cortot. Dan rechtdoor naar Place du Tertre met de schilders aan het werk, en een paar stappen verder zie je opeens Sacre Coeur tussen de bomen door verschijnen. Boven aangekomen kun je naar binnen voor de basiliek of de trap op voor uitzicht over de stad.
Terug naar beneden gaat het met de Funiculaire, de kabeltrein die je in een minuut afdaalt. Of de 250 treden van de trap ernaast, als je benen het nog kunnen hebben. Beste tijd om te starten: vroege ochtend rond 9:00 uur. Dan zijn Place du Tertre en het terras voor Sacre Coeur nog rustig en heb je het mooiste licht voor foto's.
Elk stop heeft zijn eigen verhaal. Klap door en plan je rondgang.
Het station werd op 7 oktober 1902 geopend als terminus van metrolijn 2 Nord en is genoemd naar de Place d'Anvers die er pal voor ligt. De naam verwijst naar de Belgische stad Antwerpen, wat je niet zou raden in deze hoek van Parijs.
Vanaf de uitgang ben je in een minuut bij Boulevard de Rochechouart. Loop daar westwaarts, met op je rechterhand de heuvel die je straks gaat beklimmen. Het station is een logisch beginpunt omdat het ook je eindpunt wordt: na de afdaling met de Funiculaire kom je hier weer uit.
Een plein in het 9e arrondissement, klem tussen Boulevard Clichy en Boulevard de Rochechouart. Het is genoemd naar de beeldhouwer Jean-Baptiste Pigalle (1714-1785), wat een nette gevelnaam is voor een buurt die vooral bekendstaat om zijn nachtleven.
Pigalle was al in de 19e eeuw het uitgaanscentrum van Parijs en is dat tot op de dag van vandaag gebleven. Overdag ziet het plein er ingetogen uit, met cafes en wat verkeer. 's Avonds licht het op met neonreclames en is het een totaal andere wereld. Een paar stappen verderop ligt de Moulin Rouge, dus de wijk laat zich raden.
De naam Montmartre komt waarschijnlijk van Mont Martis, de berg van Mars, omdat er in de Romeinse tijd een tempel aan deze god stond. Een tweede mogelijke oorsprong is le mont du martyre, de berg van de martelaar, omdat hier volgens overlevering Sint-Denis, de eerste bisschop van Parijs, werd onthoofd.
Hoe dan ook: de heuvel is met zijn 130 meter het hoogste punt van Parijs en heeft daardoor altijd een aparte status gehad. Eeuwenlang was het een dorp buiten de stad, met windmolens, wijngaarden en gipsgroeven. Pas in 1860 werd het officieel onderdeel van Parijs, en het dorpse karakter is nooit helemaal verdwenen.
Deze bijzondere kerk staat aan Place des Abbesses en werd ontworpen door Anatole de Baudot, gebouwd tussen 1897 en 1904. Het was de eerste kerk ter wereld die volledig is opgetrokken uit gewapend beton. De pijlers en kantelaven zijn zo dun dat bouwkundigen er vandaag de dag nog steeds verbaasd over zijn.
Van buiten valt de bakstenen gevel met art nouveau-versieringen op, van binnen verrast het lichte, hoge interieur. Een kort bezoek is meer dan de moeite waard, alleen al om te zien hoe modern de bouwtechniek voor zijn tijd was. De kerk is gratis toegankelijk.
Vanaf Place des Abbesses ga je omhoog en je merkt direct hoe het dorpskarakter van Montmartre bewaard is gebleven. Smalle straatjes, kleine pleintjes, witgekalkte huisjes en overal kasseien onder je voeten. Het voelt mijlenver verwijderd van de wereldstad waar je net door bent gelopen.
Neem de tijd om af en toe een zijstraat in te lopen of een trapje naar boven te nemen. De charme van Montmartre zit juist in de plekken die niet op de standaardroute staan: een verborgen pleintje met een fontein, een hofje vol klimop, een straat die abrupt omhoog kantelt. Voor de fotograaf is iedere hoek een mogelijke foto.
Een van de laatste twee overgebleven windmolens van Montmartre, terwijl er ooit dertien stonden. Deze werd in 1939 officieel geclassificeerd als historisch monument en is vandaag de dag een chic restaurant. De naam komt van de galettes, kleine ronde broden die hier vroeger werden verkocht aan de bezoekers van de dansgelegenheid die er omheen lag.
De molen is vooral beroemd geworden door schilderijen, met Renoirs Bal du Moulin de la Galette uit 1876 als bekendste voorbeeld. Dat werk hangt nu in het Musee d'Orsay. De molen staat aan Rue Lepic, een van de mooiste straten om omhoog te wandelen in Montmartre.
In de 19e eeuw was Montmartre de plek waar iedereen wilde meetellen die in de kunstenaarsscene wilde meedraaien. De wijk wemelde van schrijvers, dichters, componisten en schilders. Dali, Picasso en Van Gogh woonden of werkten hier op verschillende momenten. De combinatie van betaalbare huur, een dorpse sfeer en een florerend uitgaansleven trok creatieve geesten van overal.
Loop de straten af tussen Rue des Saules en Rue Cortot en je voelt iets van die tijd nog steeds hangen. De kasseien zijn dezelfde, veel gevels zijn ongewijzigd, en op iedere hoek staat wel een gedenkplaat over wie hier ooit woonde. Het is een buitenmuseum dat je gratis kunt bezoeken.
Op de hoek van Rue de l'Abreuvoir en Rue des Saules staat het bekendste roze huis van Parijs. Maurice Utrillo, een Parijse schilder (1883-1955), maakte het beroemd door het meerdere malen te schilderen en het zo in de kunstgeschiedenis op te nemen. De roze kleur is hetzelfde gebleven en het pand is een van de meest gefotografeerde plekken van Montmartre.
Vandaag de dag is La Maison Rose een restaurant met een terras dat in het zonnetje ligt. De prijzen zijn niet de laagste, maar de locatie is ongeevenaard. Voor een snelle foto van buiten hoef je niets te betalen, en de hoek waarop het huis staat geeft een van de mooiste straatzichten van de wijk.
Aan Rue Cortot ligt het Musee de Montmartre, gehuisvest in een 17e-eeuws herenhuis dat ooit bewoond werd door Renoir. Het museum vertelt de geschiedenis van de heuvel: van Romeinse tempel tot kunstenaarsdorp, van wijngaard tot toeristische trekpleister. Met schilderijen, foto's, posters en gebruiksvoorwerpen krijg je een beeld dat de wandeling buiten een laag dieper maakt.
Het achterterrein heeft een kleine wijngaard, een overblijfsel van de tijd dat de heuvel daar vol mee stond. Een bezoek kost rond de 15 euro en duurt zo'n anderhalf uur. Voor wie van kunstgeschiedenis houdt of wil snappen waarom Montmartre zo bijzonder is, een echte aanrader.
Het bekendste pleintje van Montmartre, omringd door meer dan honderd jaar oude bomen en gevuld met schilders en portrettekenaars aan het werk. Hier vroeger maakten meesters als Picasso en Modigliani hun naam, vandaag zit het plein vol met kunstenaars die je tegen betaling in een paar minuten op papier zetten.
Het plein heeft een opmerkelijke voetnoot in de geschiedenis: in 1898 bereikte Louis Renault hier als eerste de top van Montmartre met een benzinemotor-aangedreven voertuigje. Een mijlpaal in de geschiedenis van de auto. Vandaag de dag is Place du Tertre vooral toeristisch, met terrassen vol bezoekers en een kakofonie van talen. Een latte koffie kost je hier het dubbele van wat je elders betaalt.
De witte basiliek bovenop de heuvel is een van de meest fotogenieke gebouwen van Parijs. De bouw werd gefinancierd door giften van de bevolking, en pas in 1873 werd het een staatsaangelegenheid. Om de ondergrond stevig genoeg te maken werden 83 putten van 45 meter diep gegraven en volgestort met stenen. Een staaltje 19e-eeuwse fundering dat het gebouw nog altijd overeind houdt.
De basiliek is gebouwd in een mix van Romaanse en Byzantijnse stijl en is rijkelijk versierd van binnen. De luidklok weegt 19 ton en is een van de zwaarste ter wereld. Toegang tot de basiliek is gratis. Wie wil kan voor enkele euro's de koepel beklimmen voor het hoogste publieke uitzichtpunt van Parijs. Lees meer in onze gids over Sacre Coeur.
Het terras voor de basiliek is een van de mooiste uitzichtpunten van Parijs. Hieronder zie je de hele stad uitgespreid liggen, van Notre-Dame in het oosten tot de Eiffeltoren in het westen. Op heldere dagen reikt het zicht tot voorbij La Defense aan de westelijke horizon.
Het is vrijwel altijd druk hier, maar de menigte heeft zijn eigen sfeer: straatmuzikanten op de trappen, mensen die op de stenen zitten met een broodje, fotografen die hun moment afwachten. Kom bij voorkeur vroeg in de ochtend of vlak voor zonsondergang voor het mooiste licht en de meeste ruimte op het terras.
De afdaling kun je op twee manieren doen: de 250 treden van de trap naast de Funiculaire, of de elektrische kabeltrein zelf. Deze kabeltrein heeft een capaciteit van 4.000 passagiers per uur en doet er minder dan een minuut over om je 108 meter naar beneden te brengen, met een hoogteverschil van 36 meter.
De Funiculaire is officieel onderdeel van het Parijse metronet, dus je metrokaart of Navigo werkt hier. Een gewoon ticket telt mee als een metroreis. Voor wie net Sacre Coeur heeft beklommen is dit een welkome service, voor wie het stedelijke avontuur zoekt is de trap ernaast een symbolische afsluiting van de wandeling.
De wandeling laat zich goed combineren met andere activiteiten in en rond Montmartre. Een aantal logische opties:
Wie meer wil dan een wandeling kan een rondleiding boeken met een Nederlandstalige gids of een culinaire tour door de wijk. De smalle straatjes zitten vol verhalen die je zonder gids gewoon niet opmerkt. Zie het overzicht van activiteiten en tours in Parijs.
Rond Place du Tertre is alles toeristisch geprijsd, maar in de zijstraten vind je verrassend betaalbare bistro's. Plan een lunch halverwege de wandeling, bij voorkeur tussen Maison Rose en Place du Tertre. Voor specifieke aanraders zie onze gids met lunch hotspots in Parijs.
Montmartre heeft veel charmante boutique hotels, ideaal voor wie de wijk op een rustigere manier wil beleven dan een dagtrip. Boetiekhotels in Parijs liggen vaak juist in dit soort wijken met karakter, ver van de internationale ketens.
De route is 2,7 kilometer lang. Door de heuvel en de kasseien wandel je niet zo snel als op vlak terrein, dus reken op ongeveer 1 uur loopwerk zonder stops. Met fotostops, een rondje binnen Sacre Coeur, en een korte pauze op een terrasje kom je makkelijk op 1,5 tot 2 uur. Wil je ook het Musee de Montmartre bezoeken, dan vult de wandeling een complete halve dag.
De totale hoogtemeters zijn beperkt (Montmartre is 130 meter hoog, maar je begint al op zo'n 60 meter), maar de klim is verdeeld over kasseien en trappen wat het gevoel intensiever maakt dan een gelijkmatige helling. Wie redelijk fit is, doet er niet moeilijk over. Mensen met knieklachten of beperkte conditie kunnen halverwege rust pakken op een terrasje. De afdaling met de Funiculaire is veel comfortabeler dan dezelfde route op terug nemen.
Met kinderen vanaf zeven, acht jaar werkt het prima, mits ze redelijk kunnen lopen. Voor jongere kinderen is het te zwaar door de klim en de kasseien. Een buggy is een slecht idee, een draagdoek voor de allerkleinsten kan wel. Kinderen vinden de Funiculaire vaak het hoogtepunt van de wandeling, dus eindig daar zou ik adviseren. Meer ideeën in onze gids over Parijs met kinderen.
Metrostation Anvers (lijn 2) ligt direct aan het startpunt. Vanaf Gare du Nord is dat een directe verbinding van twee haltes. Andere bereikbare stations in de buurt zijn Pigalle (lijn 2 en 12) en Abbesses (lijn 12, op de heuvel zelf). Wil je een ander beginpunt, dan kun je de route ook lopen vanaf Abbesses en bij Anvers eindigen. Het GPX-bestand werkt in elke richting.
Overdag is Montmartre volledig veilig, met veel toeristen en lokale bewoners op straat. Pigalle voelt 's avonds wat rauwer aan maar is geen no-go zone. Wel zijn er rond Sacre Coeur en op Place du Tertre veel oplichters actief die "vriendschapsarmbanden" om je pols proberen te knopen om er daarna geld voor te vragen. Niet ingaan op aanbiedingen, doorlopen, en je tas dichthouden in de drukte. Verder hoef je je nergens zorgen over te maken.
Toegang tot de basiliek zelf is gratis en je hoeft daar geen tickets voor te reserveren. Wil je de koepel beklimmen voor het uitzicht, dan kost dat ongeveer 7 euro en koop je het ticket ter plekke. Tijdens piekuren (zaterdag, zondag, schoolvakanties) kun je wachtrij hebben voor zowel de basiliek als de koepel. Vroeg gaan helpt enorm: voor 10:00 uur is het er rustig.
Benieuwd naar meer? Bekijk dan alle wandelroutes door Parijs.
Zin om verder te lopen? Bekijk ook de wandelroute door het bruisende centrum en de wandelroute door het Quartier Latin.
Zeker in het hoogseizoen is vooraf boeken slim: bekijk ons ticketoverzicht voor Parijs.
Op deze pagina staan links naar partners zoals Tiqets, Eurostar en Ceno Travel. Boek je via zo'n link, dan ontvangen wij een commissie. Jij betaalt niets extra en het houdt Parijstips gratis. Lees hoe dat werkt.
