De grootste openbare Picasso-collectie ter wereld, in een van de mooiste zeventiende-eeuwse stadspaleizen van Le Marais.
Het Musée Picasso in Parijs bewaart de rijkste openbare Picasso-collectie ter wereld: ruim 5.000 werken en meer dan 200.000 archiefstukken, van vroege schetsen tot zijn laatste keramiek. Het bijzondere is niet alleen de omvang, maar de herkomst. Dit zijn de Picasso's van Picasso, werken die hij zijn hele leven zelf hield en die na zijn dood via een unieke belastingregeling bij de Franse staat terechtkwamen.
Het museum zit in het Hotel Sale, een indrukwekkend stadspaleis uit 1659 midden in Le Marais. Die combinatie van barokke zalen met modernistisch werk maakt dit een van de meest verfijnde museumbezoeken van Parijs, en aanzienlijk rustiger dan het Louvre. Hieronder lees je wat je ziet, wat een ticket in 2026 kost, wanneer je het beste gaat en of dit museum bij jou past.
Tickets voor Musée Picasso
Online geregeld, direct op je telefoon. Zo sta je niet voor niets in de rij.
Boek je via deze link, dan ontvangen wij een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Picasso verkocht zijn werk aan musea over de hele wereld, maar bepaalde stukken hield hij bewust zelf. Portretten van zijn geliefdes, werken die een keerpunt markeerden, experimenten die hij niet kwijt wilde. Die persoonlijke voorraad vormt de kern van dit museum. Je ziet dus niet alleen Picasso op zijn best, maar ook welke Picasso's Picasso zelf het belangrijkst vond.
Dat het allemaal in Parijs bleef, danken we aan een Franse belastingconstructie: de dation. Sinds 1968 mogen erfgenamen in Frankrijk successierechten voldoen met kunstwerken in plaats van geld. De erfgenamen van Pablo Picasso deden dat in 1979, de erfgenamen van Jacqueline Picasso in 1990. De staat kreeg daarbij het recht van eerste keuze, waardoor een museumcollectie ontstond die je normaal nooit bij elkaar krijgt.
Het museum opende in 1985 en is daarmee jonger dan de meeste grote Parijse musea. Het is ook duidelijk kleiner en overzichtelijker: je loopt hier een logische route van beneden naar boven en bent er in twee uur doorheen, zonder het gevoel dat je iets hebt gemist. Precies het tegenovergestelde van een dag in het Louvre.
De collectie is de enige openbare verzameling ter wereld waarmee je Picasso's volledige oeuvre kunt overzien: schilderkunst, beeldhouwkunst, grafiek en tekenwerk naast elkaar, plus het materiaal waarmee je zijn werkproces kunt volgen.
Uiteraard hangt niet alles tegelijk. Bij de heropening in 2014 waren ruim 500 werken tegelijk te zien, verdeeld over de verdiepingen van het gebouw, en die presentatie wisselt regelmatig.
De route volgt Picasso's leven grofweg chronologisch. Dat maakt dit museum ook geschikt als je nog weinig van hem weet: je ziet in twee uur hoe een schilder in zeventig jaar van klassieke portretten naar volledig abstracte vormen ging en weer terug.
Melancholische werken in blauwtinten, ontstaan na de zelfmoord van zijn vriend Carles Casagemas. Sobere portretten van armen en buitenstaanders. Het zelfportret in blauw uit 1901 is een van de meest indrukwekkende stukken van het huis.
Warmere kleuren en lichtere onderwerpen na zijn verhuizing naar het kunstenaarscollectief Bateau-Lavoir in Montmartre. Acrobaten, harlekijns en circusartiesten, vaak met Fernande Olivier als model.
Samen met Georges Braque brak Picasso met het klassieke perspectief. Objecten worden tegelijk van meerdere kanten getoond. De verzameling uit deze jaren hoort tot de belangrijkste ter wereld.
Na een reis naar Italie keerde hij terug naar klassieke vormen. Monumentale figuren, baadsters en mythologische taferelen. Voor bezoekers die alleen kubisme verwachten is dit vaak de grootste verrassing.
Sterk vervormde figuren en intense emotie. De relaties met Marie-Therese Walter en later Dora Maar lopen als een rode draad door het werk uit deze jaren, inclusief het beroemde portret van Dora Maar.
Expressief en speels werk uit de jaren aan de Middellandse Zee. Keramiek, sculpturen en eigenzinnige hervertellingen van oude meesters. Een productieve oude dag waarin hij techniek na techniek bleef uitproberen.
Een deel van het museum is niet aan Picasso gewijd maar aan wat hij zelf verzamelde. Hij kocht en ruilde werk van kunstenaars die hij bewonderde, en die verzameling kwam mee naar het Hotel Sale. Je vindt er onder meer Cezanne, Matisse, Renoir, Degas, Modigliani en De Chirico.
Interessanter dan de namen is wat de zaal laat zien: waar Picasso zijn ideeën vandaan haalde. Naast de Europese schilderkunst hangt er niet-westerse kunst, onder andere Afrikaanse maskers en beelden, die rond 1907 direct doorwerkten in de vormtaal waarmee het kubisme begon. Je ziet de invloed letterlijk naast het resultaat hangen.
Nog een detail dat je makkelijk over het hoofd ziet: het meubilair en een deel van de verlichting in het museum zijn ontworpen door beeldhouwer Diego Giacometti, de broer van Alberto. Vijftig van die stukken horen inmiddels bij de collectie zelf.
Een groot deel van de charme zit in het gebouw. Het Hotel Sale geldt als het grootste en meest uitbundige zeventiende-eeuwse stadspaleis van Parijs, met een monumentale eretrap, rijk beeldhouwwerk en hoge zalen. De dialoog tussen die barokke pracht en Picasso's modernisme is precies wat dit museum onderscheidt van een witte museumdoos.
De bouwheer was Pierre Aubert de Fontenay, een financier die rijk werd met de gabelle, de Franse zoutbelasting. Hij kocht in mei 1656 een terrein van 3.700 vierkante meter en liet er door de jonge architect Jean Boullier de Bourges een paleis bouwen dat eind 1659 klaar was. Parijzenaars doopten het spottend het zoute huis, en die bijnaam is nooit meer weggegaan. Aubert zelf raakte kort daarna zijn fortuin kwijt.
Het pand werd in 1968 als monument beschermd en in 1975 wees de stad het aan als toekomstig Picassomuseum. Architect Roland Simounet maakte er een museum van dat in 1985 openging, met meubels en lampen van Diego Giacometti.
In augustus 2009 ging het museum dicht voor een ingrijpende renovatie onder leiding van architect Jean-Francois Bodin. Het duurde langer dan gepland en leverde flink wat discussie op, maar op 25 oktober 2014 ging het weer open met een fors uitgebreide tentoonstellingsruimte, een veel ruimere entreehal en een parcours over vier verdiepingen. Sindsdien is het een van de best ingerichte musea van de stad.
Je ticket geldt altijd voor alles wat op dat moment open is: de vaste collectie en de lopende tentoonstellingen samen. Er is dus geen apart expositieticket. Dit staat er op het moment van schrijven op het programma.
| Tentoonstelling | Te zien tot | Waarover |
|---|---|---|
| La Collection: Revoir Picasso | 12 maart 2027 | De vaste collectie opnieuw opgebouwd over drie verdiepingen, tien jaar na de heropening |
| Les metamorphoses de Guernica | 6 september 2026 | Een virtual reality ervaring rond het beroemdste werk dat hier juist niet hangt |
| Henry Taylor: Where thoughts provoke | 6 september 2026 | Eerste Franse overzicht van deze Amerikaanse schilder |
| Guillermo Kuitca: Chapelle | 31 december 2027 | Langlopende installatie van de Argentijnse kunstenaar |
Het programma wisselt een paar keer per jaar. Check voor je gaat de agenda op de officiele website van het museum, want een goede tijdelijke tentoonstelling is soms op zichzelf al reden voor een bezoek.
Het Musée Picasso is lang niet zo schaars als de Eiffeltoren of het Louvre. Toch loont online boeken: met een tijdslot krijg je voorrang bij de ingang en sta je niet in de rij. Die voorrang geldt tot een half uur na de tijd op je ticket, dus kom wel op tijd.
| Tickettype | Prijs | Toelichting |
|---|---|---|
| Volledig tarief | 16 euro | Geeft toegang tot de collectie en alle lopende tentoonstellingen |
| Familietarief | 12 euro per volwassene | Voor een of twee volwassenen die een kind begeleiden |
| Laatste tijdslot | 12 euro | Bij binnenkomst 40 minuten voor de zalen worden ontruimd |
| Kinderen tot 18 jaar | Gratis | Op vertoon van een identiteitsbewijs |
| Jongeren 18 tot 26 jaar | Gratis | Voor inwoners en onderdanen van de Europese Unie, dus ook Nederlanders en Belgen |
| Bezoekers met een beperking | Gratis | Inclusief een begeleider, met voorrang bij de ingang |
| Eerste zondag van de maand | Gratis | Voor iedereen, en juist zonder reservering |
| Audiogids | 5 euro | 4 euro gereduceerd, ter plaatse te huren, ook een kinderversie |
| Rondleiding | Toegangsprijs plus 8 euro | Reserveren verplicht vanaf 7 personen |
Ben je jonger dan 26 en woon je in de EU, dan is de toegang gewoon gratis. Neem je identiteitsbewijs mee, want daar wordt om gevraagd. Reis je met een kind, vraag dan het familietarief van 12 euro per volwassene. En heb je maar weinig tijd, dan kost het laatste tijdslot van de dag 12 euro in plaats van 16, al houd je dan nog maar een klein uur over.
Op de eerste zondag van de maand is het museum gratis voor iedereen. Anders dan bij veel andere Parijse musea kun je daar geen tijdslot voor reserveren: gratis tickets zijn simpelweg niet online te boeken. Je komt langs, sluit aan en gaat naar binnen. Reken op meer drukte dan normaal en kom vroeg.
Het museum accepteert de Paris Museum Pass en je kunt die pas ook aan de kassa kopen. Bezoek je in korte tijd meerdere musea, dan is dat vaak voordeliger dan losse tickets. Bekijk ons overzicht met tickets voor Parijs om te vergelijken.
Het museum is zes dagen per week open met dezelfde tijden. Maandag is de vaste sluitingsdag.
| Onderwerp | Details |
|---|---|
| Open | Dinsdag tot en met zondag, 9.30 tot 18.00 uur |
| Laatste toegang | 17.15 uur |
| Zalen sluiten | Vanaf 17.40 uur begint de ontruiming |
| Gesloten | Elke maandag, plus 1 januari, 1 mei en 25 december |
| Dakcafe | 10.30 tot 17.30 uur op dinsdag tot en met vrijdag, 10.00 tot 17.30 uur in het weekend |
| Tuin | Open van 1 april tot en met 30 september |
| Winkel | Zelfde tijden als het museum |
Het museum publiceert zelf een overzicht van de gemiddelde drukte per uur, wat handiger is dan gokken. Dit is de samenvatting.
| Moment | Drukte | Advies |
|---|---|---|
| 9.30 tot 10.30 uur | Rustig, behalve op dinsdag | Het beste moment van de dag |
| 10.30 tot 11.30 uur | Druk op dinsdag en zondag | Vermijd deze twee dagen in dit uur |
| 11.30 tot 14.30 uur | Gemiddeld | Prima, zonder uitschieters |
| 14.30 tot 16.30 uur | Druk op dinsdag, zaterdag en zondag | Doordeweeks buiten dinsdag is het rustiger |
| 16.30 tot 17.30 uur | Rustig op woensdag, donderdag en vrijdag | Goed tweede keuzemoment |
De grootste verrassing zit in de dinsdag. Omdat het museum maandag dicht is, loopt de dinsdag structureel voller dan de rest van de week. Woensdag, donderdag en vrijdag zijn de rustigste dagen. Verder gelden de bekende regels: schoolvakanties en regenachtige middagen zijn drukker, en de gratis eerste zondag van de maand is altijd merkbaar voller.
Het museum ligt in een rustige zijstraat van Le Marais, aan de Rue de Thorigny. Vanaf elk metrostation loop je door de mooiste straatjes van de wijk naartoe, wat de aanloop op zich al de moeite waard maakt.
| Praktisch | Details |
|---|---|
| Adres | 5 rue de Thorigny, 75003 Parijs |
| Metro | Saint-Paul op lijn 1, Saint-Sebastien Froissart en Chemin Vert op lijn 8 |
| Bus | Lijn 96 bij Saint-Claude, lijn 75 bij Archives Rambuteau, en de lijnen 67, 69, 72 en 76 bij Rue Vieille du Temple |
| Parkeren | Onder andere parking Temple aan 132 rue du Temple en parking Marais aan 7 rue Barbette |
| Vanaf Place des Vosges | Ongeveer 8 minuten lopen |
| Vanaf Centre Pompidou | Ongeveer 8 minuten lopen |
| Vanaf de Notre-Dame | Ongeveer 15 minuten lopen via de Pont Louis-Philippe |
Wil je er een halve dag van maken, bekijk dan onze wandelroute door Le Marais, die langs het museum en de mooiste hoeken van de wijk voert. Meer over reizen in de stad lees je in onze gids over de metro in Parijs.
Weinig bezoekers weten dit vooraf: het museum heeft een eigen dakterras. Het Cafe sur le toit ligt op de eerste verdieping en kijkt uit over de gevel van het Hotel Sale, met een terras dat als een van de aangenaamste rooftops van Le Marais geldt. Binnen zit je aan kleine bartafels, buiten in de zon met uitzicht op de binnenplaats.
De kaart is eenvoudig en seizoensgebonden: broodjes, salades, plankjes, gebak en goede koffie. Reserveren kan niet en consumeren doe je ter plekke. Het is open van 10.30 tot 17.30 uur op dinsdag tot en met vrijdag en van 10.00 tot 17.30 uur in het weekend.
Ga je tussen april en september, dan is ook de tuin achter het gebouw open. Een rustig plekje dat de meeste bezoekers voorbijlopen, en een prettige pauze halverwege je bezoek. Zoek je iets uitgebreiders om te eten, kijk dan bij de restaurants in Le Marais op loopafstand.
Er geldt een veiligheidscontrole bij de ingang, dus houd rekening met wat extra tijd. Deze regels zijn goed om vooraf te kennen.
| Onderwerp | Regel |
|---|---|
| Koffers en grote tassen | Niet toegestaan in het museum, ook niet in de garderobe |
| Garderobe | Aanwezig voor jassen, kleine rugzakken, helmen en statieven |
| Foto's | Toegestaan voor eigen gebruik, zonder flits, lampen of statief |
| Selfiestick | Niet toegestaan |
| Eten en drinken | Alleen in het dakcafe, niet in de zalen |
| Kinderwagen | Grote en driewielige wagens niet toegestaan. Lichte buggy's mogen wel en zijn ook te leen |
| Draagzak op de rug | Niet toegestaan in de zalen |
| Dieren | Niet toegestaan, met uitzondering van blindengeleide- en assistentiehonden |
| Rolstoel | Toegestaan, het museum is grotendeels toegankelijk |
Het museum is in principe toegankelijk voor rolstoelgebruikers, maar de lift naar de derde verdieping van de collectie is op dit moment buiten gebruik. Dat niveau is alleen via de trap te bereiken. Neem vooraf contact op met het museum als je zeker wilt weten wat er tijdens jouw bezoek open is.
Nee, en dat is het meest gestelde misverstand over dit museum. Guernica hangt in het Museo Reina Sofia in Madrid en verlaat Spanje niet. Ook Les Demoiselles d'Avignon vind je hier niet, dat werk hangt in het MoMA in New York.
Wat je hier wel vindt zijn de werken die Picasso zelf hield, en die vertellen een ander verhaal: persoonlijker, rommeliger en completer dan een verzameling meesterwerken. Bovendien loopt er op dit moment een virtual reality ervaring rond Guernica, Les metamorphoses de Guernica, waarin je het schilderij en het ontstaansproces ervan van dichtbij ziet. Die is te zien tot 6 september 2026.
Kom je specifiek voor een handvol wereldberoemde doeken, dan stel dit museum je waarschijnlijk teleur. Kom je om te begrijpen hoe Picasso werkte en dacht, dan is er geen betere plek.
Aan te raden als je van moderne kunst houdt, als je Picasso wilt begrijpen in plaats van alleen herkennen, of als je voor de tweede of derde keer in Parijs bent en de grote musea al hebt gezien. Ook als je gewoon van mooie gebouwen houdt is het de moeite waard, want het Hotel Sale is een bezienswaardigheid op zich.
Sla het over als je voor het eerst in Parijs bent en weinig tijd hebt. Het Louvre, het Musee d'Orsay en de Orangerie gaan dan voor. Sla het ook over als je alleen van klassieke schilderkunst houdt: het kubisme en de surrealistische periode vragen een open houding en zonder die interesse loop je binnen een half uur naar buiten.
Twijfel je tussen musea in deze categorie? Het Musée Rodin is toegankelijker en heeft een prachtige beeldentuin, en het Musee de l'Orangerie is kleiner en indrukwekkender voor wie van impressionisme houdt. Alle opties staan in ons overzicht van musea in Parijs.
Loont de Paris Museum Pass voor jou?
Vink aan wat je wilt zien; de tool rekent uit of de pas goedkoper is dan losse tickets.
Kies hierboven wat je wilt zien en klik op "Reken het uit". Werkt de tool niet, dan staan alle prijzen in een tabel op de volledige pagina.
Bezoek je Parijs voor het eerst? Lees dan ook onze gids voor een complete eerste keer Parijs planning, met alle iconische plekken overzichtelijk op een rij.
Op deze pagina staan links naar partners zoals Tiqets, Eurostar en Ceno Travel. Boek je via zo'n link, dan ontvangen wij een commissie. Jij betaalt niets extra en het houdt Parijstips gratis. Lees hoe dat werkt.
